Η Απόδραση

Πλευρίζοντας το κενό, ταυτόχρονα δεν το βλέπεις,μα θαμπωμένος από την εκτυφλωτική λάμψη του δρόμου μπροστά και πίσω σου τρέχεις μπρός και πίσω κάνοντας ένα τέλειο φαύλο κύκλο.Σε λίγο ο δρόμος γεμίζει πέτρες, έπειτα βράχους,μεγάλα ακανθωτά φυτά πετάγονται ολόγυρα.Το μαχαίρι σου αδυνατεί να ανοίξει χώρο να περάσεις και συ κουρασμένος σέρνεσαι αργά.Τότε μόνο βλέπεις το κενό,στην αρχή με την άκρη του ματιού και μετά ορθώνεται απέναντι σου αμίλητο σαν σκοτεινός καθρέφτης,σαν την ζωντανή παρουσία ενός κακού οιωνού που νιώθεις την καυτή ανάσα του στο σβέρκο σου και έτσι καταλαβαίνεις ότι δεν είναι όνειρο μα η αλήθεια της συνείδησης σου,η ολοζώντανη πραγματικότητα. Αν καταφέρεις λοιπόν να αντιμετωπίσεις αυτή την αλήθεια τότε το κενό θα μεταμορφωθεί ξαφνικά σε έναν ήπιο και ομαλό δρόμο.